„Złota godzina. Puls miasta i lasu” – 10 kwietnia odbyła się wystawa prac Agnieszki Leszczyńskiej.
Wystawa była malarskim zapisem tożsamości rodowitej warszawianki, która swoją wrażliwość dzieli między dynamiczne centrum stolicy a ciszę podwarszawskich lasów. Prezentowane akwarele ukazywały Warszawę jako miasto świateł, odbić i wspomnień – od kultowego neonu „Krówki” Baru Mlecznego „Bambino” po powidoki mokrych ulic i blask świateł pod Pałacem Kultury.
Miejska energia znalazła swoją kontynuację w abstrakcyjnych pejzażach leśnych, inspirowanych codziennym obcowaniem artystki z naturą. Charakterystycznym elementem prac był złoty tusz, ochra oraz autorskie tekstury, które zastępowały tradycyjną zieleń i budowały wrażenie świetlistości, ulotności oraz niematerialności wspomnień.
Złoto obecne w obu cyklach stało się symbolem „złotej godziny” – momentu, w którym światło neonu i blask słońca przenikającego przez korony drzew przemawiają tym samym językiem. Wystawa opowiadała o rytmie życia, sentymencie do miejsca urodzenia i uważności na światło pulsujące zarówno w mieście, jak i w leśnej ciszy.
Prezentowane prace nie dążyły do fotorealizmu. Były subtelnym zapisem chwili i nastroju – celowo niedopowiedziane, zamglone i nieostre, niczym powidoki pod powiekami. Oddawały sposób, w jaki działa pamięć: konkretne miejsca i neony pozostają rozpoznawalne, ale ich kontury zacierają się, ustępując miejsca emocjom.
